Gatenkaas

In mijn werk als docent, o.a. bij de minor Advisering, zet ik graag verschillende lesvormen in. Een daarvan is het rollenspel: de studenten krijgen een casus met een probleem voorgeschoteld, een aantal van hen krijgt een rol toebedeeld die ze vervolgens – soms met frisse tegenzin – mogen spelen. Tot dusver niks nieuws, zou je zeggen. Met mijn rollenspel is echter iets aan de hand: het is gatenkaas.

Gatenkaas, kaas met luchtbellen erin die als gaten zichtbaar worden, zo gauw je er plakken van gaat snijden. Denk maar aan een Leerdammer: vaak is dat meer gat dan kaas. Zo ook mijn cases: ik geef mijn studenten echt het minimum aan informatie waar ze mee aan de slag moeten. Bijvoorbeeld:


Rollenspelcasus: ‘Klanten werven’

Rollen:

  • 2 externe adviseurs
  • Opdrachtgever (2-hoofdige directie plus hoofd sales)
  • Observanten

 Aanleiding / Probleem:

  • Opdrachtgever – Schoenengroothandel XXL – heeft te weinig klanten.
  • Oriënterend gesprek: hoe kan er voor worden gezorgd dat de opdrachtgever meer nieuwe klanten aantrekt?

 Doel:

  • Beide partijen formuleren een zinvolle follow-up.
  • Observanten: probeer te bepalen welke ‘houdingshoed’ van De Bono elke rollenspeler ‘draagt’; onderbouw je bevindingen.

 Randvoorwaarden:

  • Elke acteur krijgt vooraf van de docent (zonder medeweten van de overige studenten) een ‘houdingshoed’ van De Bono.
  • Let op! Omissies in deze casus zelf aanvullen.

Okay, dat is inderdaad erg summier. Bovendien krijgen de studenten slechts 10 minuten om zich hierop voor te bereiden. Vervolgens krijgen ze maximaal een half uur om tot een resultaat te komen. Wat nou, ‘Pressure cooker’?! De reacties zijn in eerste instantie gevarieerd: van ‘Okay, dat moet lukken’,  tot ‘Daar kan ik echt niks mee’. De ene student is gewend aan voorgebakken cases, de ander heeft nog geen ervaring met rollenspellen. Ook nu weer niks nieuws. De gedachte erachter is om te zien hoe ze omgaan met een minimum aan info, waarbij ze ook nog eens binnen no-time tot een zinvolle interactie met de potentiële klant moeten komen. En wat blijkt?

  • De studenten met de adviseursrol gaan als voorbereiding bij elkaar zitten om te bedenken hoe ze dit gaan aanpakken. Daarbij weten ze soms bewonderenswaardig goed hun individuele expertise in het gesprek te integreren (studenten in de minor Advisering vertegenwoordigen immers diverse studierichtingen), waardoor ze een sterk front vormen tegenover de opdrachtgever.
  • De studenten die de rollen van de opdrachtgever spelen doen hetzelfde, waarbij ze met name met elkaar kortsluiten hoe het komt dat ze onvoldoende klanten trekken: zo hebben ze één verhaal naar de adviseurs toe. Bovendien stelt elke acteur van opdrachtgeverszijde zich de vraag: hoe kan mij het beste in de rol van directeur of hoofd Sales inleven?
  • De overige studenten – de observanten (zichtbaar blij dat ze geen rol hoeven te vertolken voor in de klas) – verheugen zich in het feit dat ze veilig in de klas naar de andere acteurs kunnen gaan kijken. Totdat ze naar hun bevindingen worden gevraagd: en dan blijkt dat observeren helemaal niet zo makkelijk is. Welke houding en welk gedrag heb je waargenomen? Welk effect heeft dat volgens jou op het gesprek gehad?

Ze worden hoe dan ook gedwongen om zelf na te denken, om zelf te ervaren wat zo’n gesprek met je doet. Zeker in zo’n kort tijdsbestek. (Als adviseur heb je immers ook niet altijd even veel tijd om je voor te bereiden.) En dat gaat echt behoorlijk goed, dat blijkt telkens weer. Ze weten met name in de probleemverkenning kritische vragen te stellen en zo vaak heel dicht bij de kern te komen, en dat in nog geen 30 minuten tijd! En gaten die ze niet meteen weten te vullen, verdwijnen als vanzelf door de nodige humor. Dat is het leuke ervan: studenten hebben vaak een ingebouwd instinct tot ouwehoeren. Soms is het dan ook echt lachen geblazen!

Natuurlijk verloopt niet elk rollenspel even goed, zeker niet. Soms kijkt een student je ook achteraf nog aan met een blik van ‘Zeg, als je nog eens wat weet, ouwe…’, maar door de bank genomen zijn de reacties na afloop erg leuk. De studenten beschikken vaak over meer consulting skills dan ze vooraf hadden gedacht, waardoor die gaten in de kaas uiteindelijk toch een stuk kleiner lijken.

Auteur: drs. Guus Rameckers, hoofddocent Informatica Communicatie Academie en het Centrum voor Valorisatie en Ondernemerschap – HAN

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s